Reisverslag

Elmar, 19 augustus 2008
Hong Kong Hong Kong

Vietnam Goed, Al Goed

Meerdere scams, dodelijke airco, bootaanvaringen, een tyfoon, een busachtervolging, een lekke band, een begrafenis, de maffia, Vietnam bracht onverwacht nog zoveel mooie dingen dat het zwaar was om vandaag afscheid te nemen van Zuid-Oost Azie, een gebied in de wereld waar ik me thuis ben gaan voelen en waar mijn leven een aaneenschakeling van 'good life' was.

** Foto's bij dit bericht zijn te vinden op http://ehaker.spaces.live.com/photos/cns!1365BD00284ACBB0!2596/ en voor de mensen met facebook --> facebook.com**

Dit verhaal begint achterop een scooter ergens in Danang in het midden van Vietnam, waar men zich niet druk maakt om trivialen als links en rechts kijken en velen zich al smsend in de wildkolkende tumult van tuterende soortgenoten stort.

Na een korte stop in Danang liet ik mij per scootertaxi snel doorvervoeren naar Hoi An, een prachtig oud-koloniaal dorpje dat bekend staat om de goedkope kwaliteitspakken die hier massaal op maat gemaakt worden. Bij aankomst besloot ik eerst maar eens te profiteren van een erg duidelijke scam waarbij een overvriendelijke en flirterige Vietnamese schoonheid me een gratis lunch aanbood om vervolgens als 'your friend' bij een familiegenote een 'very cheap!' prijs te bedingen voor een maatpak welke gek genoeg dubbel de prijs bleek van de eerste de beste kledingwinkel die ik daarna bezocht toen ik even ging kijken of de tweehonderd dollar 'van mijn budget af kon'. Ach, wat houd ik van dit soort marketingtruukjes. Een compleet pak, een tempelbezoek (My Son, de overblijfselen van een tempelcomplex na de hevige bombardementen tijdens de oorlog), enkele poulpartijtjes en een goed feestje later was ik na drie dagen met de airco als een martelinstrument op mijn kop in een slaapbus op weg naar Hanoi.

In Hanoi besloot ik eens voor Australische kwaliteit te kiezen en te profiteren van alle gezelligheid die een dorm, een rooftop bar en Australische 'no worries'-mentaliteit te bieden hebben. Mijn orginele plan op dit moment was om de volgende dag een scooter te huren en een roadtrip te maken door de bergen in noord-west Vietnam in de richting van Sapa. Deze plannen vielen echter in het water toen bleek dat op die dag bijna honderd mensen in Sapa om het leven waren gekomen en een nog groter aantal backpackers de komende dagen geen mogelijkheid hadden om het gebied te verlaten. Het werd dus een verkenning van het oosten. Ha Long Bay, een spectaculair limestonerock-gebied waar met een groep van 27 medebackpackers op een superluxe 'woonboot' doorheen gecruised werd. Ongelofelijk dat er nog gebieden in dit deel van de wereld waren die nog spectaculairder konden zijn dan gebieden in Thailand en Laos. Na het bootspringen, het kayakken en een mooi feestje op het dak van de boot kondigde een extreem heftige onweersbui in het midden van de nacht een regenachtige en ongure ochtend aan. Het bleek zelfs dat we volgens de autoriteiten midden in een tyfoon zaten waarin onder geen beding uitgevaren mocht worden. Nou zorgde het weer wel voor een ietwat uitdagender vaarwater (wat bleek toen de neus van onze boot zich regelrecht in de kajuit van een buurboot boorde), maar toen 's middags op het eiland Catba gewoon een stranddagje mogelijk was bleek dat er van een tyfoon nauwelijks sprake kon zijn.

Goed, Ha Long Bay was in n woord fantastisch en na de driedaagse tocht, waarbij ik een dappere poging zonder succes deed om van mijn 'bouwvakkers'-hemd af te komen, vond ik mij voldaan weer terug op de rooftopbar in Hanoi, aan het wachten tot mijn bus zou vertrekken naar Ninh Binh. Een bus die mij, Alex, George en Owen (3 Engelsen waar ik de komende dagen mee optrok) in Ninh Binh voor 15 minuten tuterend en met passagiers en al achtervolgde toen we weigerden het hotel te nemen waar de busschauffeur ons afzette. Bizar.

Ninh Binh is de base voor dagtochten door een soortgelijke spectaculaire limestonerock-gebied als Ha Long Bay, alleen dan tussen de rijstvelden en met de scooter goed te verkennen. Wederom: onwerkelijk mooi. Drie dagen gevuld met roadtrips waarbij:
- Julie (een medebackpackster die ons een dagje vergezelde) met stenen werd bekogeld door een locale dorpsgek waar ik en Alex (die bij mij achterop zat) even daarvoor al ternauwernood aan ontsnapt waren.
- Een bijna gelijksoortige situatie als in Laos, toen mijn achterband het ook hier, in een prachtige omgeving en met ondergaande zon, begaf. Vijf gaten bleken er in de band te zitten en dus konden we (de andere vier waren me even kwijt geraakt toen ik op zoek ging naar een bandenplakker, maar konden me omringd door wederom een half dorp, al snel terugvinden) een uurtje proberen ons Vietnamees bij te schaven.
- Alex, George, Owen en ik in een dorpje dat net zo goed zuid-Frankrijk had kunnen zijn, nieuwsschierig een kijkje gingen nemen bij een groep mensen die traditionele muziek speelden omringd door theedrinkende locals die op iets van een terras zaten. Op aandringen van enkele enthousiaste kinderen en een man die duidelijk de baas van het geheel was aangeschoven en met handen en voeten proberen te achterhalen ter gelegenheid van welk feest we het genoegen hadden. Na 10 minuten kwam het antwoord als een onverwachte kuil in een geasfalteerde weg toen we naar een kamertje werden geleid om deel te nemen aan het aansteken van wierook voor de overledene. Afgezien van het ongemakkelijke gevoel dat ons bekroop leek de 'baas' (die de broer van de overledene bleek) het de normaalste zaak van de wereld te vinden en na nog wat meer thee en een enorme pijp (die een spectaculair kleurverchuiving naar wit en rood teweeg bracht in het gezicht van Alex) namen we afscheid met een warme handdruk en een ogenschijnlijk welgemeende 'thank you very much' van de familie.
- Mijn laatste dag in dit gebied (ik had al afscheid genomen van mijn Engelse dagmakkers en kamergenoten) waarbij ik in Cuc Phuong, erg mooi national park, onder andere Scott tegen kwam die die dag voor het eerst op een scooter zat en al enkele keren hard onderuit was gegaan met grote schaafwonden tot gevolg. Op mijn opmerking dat hij in het vervolg beter niet de handrem kon gebruiken (is voor het voorwiel en de oorzaak van veel valpartijen) vroeg hij zich heel verbaasd af waar de achterrem dan zat (!??).

Weer terug in Hanoi bleek mijn Australische tent volgeboekt en moest ik met een scootertaxi een nieuw hostel vinden. Na even verderop iets redelijks te vinden kwam ik in een regelrechte confrontatie met mijn 'you-want-marihuana?'-chauffeur die net deed alsof de afspraak voor 10.000 dong nooit had plaats gevonden en met een stalen pokergezicht 100.000 eistte. Een principekwestie wat mij betreft en dus weigerde ik te betalen. Het geheel leverde een woordenwisseling en een dreiging met fysiek geweld met zijn helm op, waar ik op dat moment de humor wel van in kon zien (de beste man was iel en een kop kleiner dan ik), maar toen ik even later van de hoteleigenaar hoorde dat het uitkijken geblazen is met dit soort mensen die volgens hem deel uit maken van de Vietnamese maffia, was ik blij dat ik hem uiteindelijk heb weggestuurd met 30.000 dong.

Dat dit mij gebeurde in Vietnam is niet zo heel vreemd daar ik in de 2 weken dat ik hier geweest ben vastgesteld heb dat de bevolking hier sowieso duidelijk minder onder de indruk is van den westerling dan in mijn eerder bezochte landen. Men is vaak kortaf, afwijzend of negeert je soms volledig (wat met name lijkt te gebeuren als ik ergens voor in de rij sta), maar gelukkig worden dit soort mensen ruimschoots gecompenseerd door fantastische karakters zoals het oude vrouwtje dat mij in Hoi An hielp met het bereiden van de Vietnamese springrolls (en bij vertrek mijn hand vastpakte en afscheid nam alsof ik haar zoon was die afgescheept zou worden naar de oorlog) en enkele soortgelijke ervaringen met vooral de oudere generatie (die nota bene de oorlog nog meegemaakt moeten hebben).

Als ik terug denk aan deze reis en de Zuid-Oost Aziaten die ik heb mogen ontmoeten dan heb ik sowieso een goed gevoel. De meesten kunnen dan wel geen kaart lezen en trekken bij een simpel rekensommetje een gezicht alsof het hogere algebra is (het meerekenen is hier net zo belangrijk als het natellen van je wisselgeld), maar over het algemeen zijn ze bijna altijd vriendelijk, behulpzaam en enthousiast. Toch zou ik niet in dit deel van de wereld willen wonen omdat de integratie - volgens enkele ervaringsdeskundigen die ik hier ontmoet heb - moeilijk is. "You'll always be 'the farang'". Daarbij ben ik **kraskraskras** toch ongeschikt want het richten van de hoge drukspuit op mn achterste bleef een net zo onaangenaam vooruitzicht als het door de modder lopen met flipflops. Naast het spoor van toilet papier dat ik in dit deel van de wereld achter me heb gelaten heb ik ook het idee dat ik veel ervaringen heb teruggekregen. Ik zal de 'hee friend!', 'boss, boss!', 'is very cheap!' en 'you an actor? you so hansom!' (die bij mij alle alarmbellen deden af gaan), de verschillende geld-uit-je-broekzak-troggelende truukjes, de architectuur (hier in Vietnam bijvoorbeeld, alleen de voorkant van de huizen is beschilderd met aan alle andere kanten een lelijke grijze betonnen muur), de geur-der-extremen, de Communisme-vs-vrije markt-identiteitscrisis, het uiteenlopende goedkope eten en nog veel meer van de alledaagse dingen, missen.

Goed, genoeg reflectie. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Van door....
Groeten uit een zonnig en bruisend Hong Kong waar het een half jaartje terug allemaal begon. Good life!

Naar Elmar in Hong Kong bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag